Bu toprak, merminin mermiyle kafa kafaya geldiği yerdir… Eşi benzeri yoktur Dünyada…

Bu toprak, 270 kiloluk top mermisinin tek insan sırtında yuvasına sürüldüğü yerdir… Başka Seyit bulamazsınız. Tektir.

Şehrin nüfusu kadar şehit yatar Çanakkale’de. 500.000 asker.

“Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.”

“Türk askerinin ne yaman muharip olduğunu, İngilizler kendileriyle dövüştükten sonra bittecrübe anlamışlardır.” diyor İngiliz Generali Oglander…

“Türkler, Çanakkale’yi zorlayan çağının en ileri tekniğine sahip güçler karşısına adeta bir kale gibi dikilmişlerdir.” diyor meşhur Churchill…

Kolay değil… O güne kadar görülmüş en güçlü donanmalardan birisi dayandı Çanakkale Boğazı’na… Zamanın tam donanımlı askerleri çıktı karaya…

Bizde silahsız askerler vardı. Önde giden askerin şehit olmasını bekleyen… Onun düşürdüğü silahı alıp düşman üstüne hücum eden… Asker botunu geçtim… Çarığı yok. Bir parça ekmeği, bir yudum suyunu yaralı düşman askeriyle paylaşan şanlı Türk askeri…

Bir anı var, etkiledi beni… Noktasına virgülüne dokunmadan paylaşıyorum sizinle…

Yıllar önce bir yerel araştırma sırasında Mallıca köyü kahvesinde kendisiyle görüştüm. Kulakları ağır işitiyordu. Köylülerden biri yardımcı oldu. Benim sorduklarımı kulağına bağıra bağıra söyledi. Onun sesine alışkın olduğundan anladı. Sorduklarımı cevapladı.

Söz Çanakkale’ye geldiğinde o koca ihtiyar sarsıla sarsıla, hıçkırıklar içinde ağlamaya başladı. Kendi zor duyduğu için kan çanağına dönen gözleriyle bize de duyurmak için bağıra bağıra anlatmaya başladı:

— Bir hücum sırasında bölük erimişti. Yüzbaşı telefonla takviye istedi. Gece yarısı siperleri takviye için istediğimiz askerler geldi. Hepsi askere alınmış gencecik insanlardı. Ama içlerinde daha çocuk denecek yaşta üç-dört asker vardı ki hemen dikkatimizi çekti.

Bölüğü düzene soktum. Yüzbaşı gelenlerle tek tek ilgileniyor, karanlıkta el yordamıyla üstlerini başlarını düzeltiyor, sabah yapılacak olan süngü hücumuna hazırlıyordu. Sıra o çocuklara geldiğinde, o cıvıl cıvıl şarkı söyleyerek gelen çocuklar birden çakı gibi oldular.

Yüzbaşı sordu:

— Yavrum siz kimsiniz?

İçlerinden biri:

— Galatasaray Mektebi Sultanisi talebeleriyiz Vatan için ölmeye geldik! diye cevap verdi.

Gönlüm akıverdi o çocuklara. Bu savaş için çok küçüktüler. Daha süngü tutmasını bile bilmiyorlardı. Onlarla ilgilendim. “Mermi böyle basılır. Tüfek şöyle tutulur. Süngü böyle takılır. Düşmana şöyle saldırılır!” diye. Onları karşıma alıp bir bir gösterdim. Siperlerin arkasında ay ışığında sabaha kadar talim yaptık. Gün ışımadan biraz dinlensinler diye siperlere girdik.

Ortalık hafif aydınlanır gibi olunca hep yaptıkları gibi düşman gemileri gelip siperlerimizi bombalamaya başladılar. Yer gök top sesleriyle inliyordu. Her mermi düştüğünde minare gibi alevler yükseliyor, bir gün önce ölenlerin kol, bacak, el, ayak gibi parçaları havaya kalkan toprakla siperlere düşüyordu. Mermiler üzerimizden ıslık çalarak geçiyordu. Siperler toz duman içinde kalmıştı.

Bir ara Yüzbaşı “Azman yandık!” diye siperin köşesini işaret etti. O şarkı söyleyerek sipere gelen, sanki çiçek toplarmış gibi neşeli olan o çocuklar siperin bir köşesinde sanki bir yumak gibi birbirine sarılmış tir tir titriyorlardı. Çocuklar harbin gerçeği ile ilk defa karşılaşıyorlardı. Ürkmüşlerdi. Yüzbaşı yandık demekte haklıydı. Muharebede bir ürküntü panik meydana getirebilirdi. Tam onlara doğru yaklaşırken içlerinden biri avaz avaz bir marş söylemeye başladı!

Annem beni yetiştirdi bu yerlere yolladı
Al sancağı teslim etti Allah a ısmarladı.
Boş oturma çalış dedi hizmet eyle vatana
Sütüm sana helal olmaz saldırmazsan düşmana.

Baktım hemen biraz sonra ona bir arkadaşı daha katıldı. Biraz sonra biri daha… Marş bitiyor yeniden başlıyorlar. Bitiyor bir daha söylüyorlar. Avaz avaz! Gözleri çakmak çakmak…

Hücum anı geldiğinde hepsi süngü takmış, tüfeklerine sımsıkı sarılmış, gözleri yuvalarından fırlamış dişler kenetlenmiş bekliyorlardı. O an geldi. Birden Yüzbaşı “Hücum!”diye bağırdı. Bütün bölük, bütün tabur, bütün alay cephenin her yerinden fırladık. İşte tam o anda, tam o anda, o çocuklar kurulmuş gibi siperlerden fırlayıverdiler. İşte o an. Tam o an bir makineli yavruları biçiverdi. Hepsi sipere geri düştüler. Kucağıma dökülüverdiler. Onların o gül gibi yüzleri gözümün önünden gitmiyor. Hiç gitmiyor! İşte ben ona ağlıyorum, o çocuklara ağlıyorum!

Azman dede ağlıyordu. Ben ağlıyordum. Kahvede kim varsa ağlıyordu.
Kahveci gözyaşları içinde bize çay getirdi. Eğildi:
“Azman dede hep ağlar. Niye ağladığını bugün ilk defa anlattı” dedi.

********

Ne güzel yazmış Mehmet Akif…

“Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, ATAnı: Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.”

Çanakkale şehitlerini anıyor, verdikleri mücadele önünde saygıyla eğiliyorum…

Masada tek kadeh ve yarısı dolu içki şişesi bekliyorsa, yalnızsındır, yapacak birşey yok…

Dolabındaki yarım kalıp peynir, yenmediği için küflenmeye başlamışsa ya da dolaptaki baklagiller falan kelebek yapmaya başladıysa… Ki ben o kelebek olayına hiç anlam veremem. Pirinçlerin arasından çıkan kelebekler hep ilginç gelmiştir bana…

Telefonunun şarjı 1 haftadan fazla gidiyorsa, her ay 900 dakika tanımlanan hattının ay sonunda halen 880 dakikası duruyorsa ya da tek çağrını annenden, tek mesajını turkcell’den alıyorsan yalnızlığından hiç şüphen olmasın.

30 yaşına gelmene rağmen en yakın dostlarının, kimlik fotoğrafına bakma bahanesiyle doğum gününü öğrenme çabası devam ediyorsa yal-nız-sın-dır…

Yazın en güzel günlerinde, hava 35 derece iken, dışarı çıkmak için tek bahanen bakkaldan ekmek almak ise ya da dışarıda lâpa lâpa kar yağarken evde oturmak zorundaysan, günde 10-12 saat uyuyorsan, cuma günü kitlediğin kapını pazartesi sabahı ancak açabiliyorsan, 3-5 terabaytlık divx arşivine sahipsen, hamster beslemeye başladıysan, daha kötüsü onunla sohbet etmeye başladıysan, elmayı taneyle, zeytini gramla alıyorsan, sırtını kaşımak için uzun el şeklindeki tahta zımbırtıya ihtiyaç duyuyorsan, konuşmaya başlamadan önce uzun süre boğazını temizlemen gerekiyorsa yalnızsın maalesef.

Yukarıdaki belirtilerin tümü sende mevcut ise umutsuz vakasın haberin olsun. Moralini düzeltecek birkaç öneride bulunayım. vde boxer ile rahatça gezebilirsin bundan sonra… Playstation’da sıra beklemek yok, joystik hep sende. En önemlisi de kafanı dinlemek için bundan iyi fırsatının olamayacağı… Rahaaat rahat…

En başta, Atatürk’ün kendisine tanıdığı hakları kaybetme gerçeğini hiçe sayarak, Atatürk düşmanlarına oy veren kadınları atıyorum listemden…

“Dizilerdeki kadınlar dediğim dedik, akıllı. ‘Mesleğin olsun, eşine muhtaç olma!’ denilen kızların evlilikleri yürümüyor. Erkeğin üstünlüğünü kabul etmeli…” kafasındaki Sema Maraşlı’nın Dünya Kadınlar Günü’nü kutlamıyorum. Ve onun düşüncesini savunanların.

Sibel Üresin gibi, kocasına yeni bir eş arayanların ve üzerine kuma getirilmesi gibi bir saçmalığı kabul edenlerin de listemde işi yok.

Sokak aralarında etini para karşılığı satan “Kendim Kasap” fahişelerin de üstünü çiziyorum hemen. Kadın olmayı bile haketmiyorlar.

Türlü bahanelerle çocuklarını ve bebeklerini terkedip giden, sonra TV’lerde mağdur edebiyatı yapan sonradan olma anneler de kadro dışı bende.

Bir de, kendilerine “KADIN” dediğimde, ben “KADIN” değilim diye karşılık veren, sanki cinsel geçmişini bilmek zorunda olduğum “bağyan”ların da 8 Mart listemde yeri yok.

Fatih Altaylı’nın eşinin de Dünya Kadınlar Günü’nünü hatırlamıyorum. 8 Ekim’de attığı manşetten sonra kendisinden ayrılmadığı için.

Bu yazıyı okuduğunda, liste dışı kaldıklarını gören “bağyan”ların, “Çok lâzımdı senin kutlamaların.” dediklerini duyar gibiyim. Bilmeliler ki, Kadın haklarını “bağyan”lardan daha çok önemsiyorum.

Yukarıdaki listeyi boşuna oluşturdum aslında. Zaten bugün diğerleri gibi Dünya Kadınlar Günü’nü kutlamayacağım. Çünkü 8 Mart Dünya Kadınlar Günü aslında bir “ANMA GÜNÜ”… Kadın olarak görmediklerimi listeledim yukarıda. “KADIN” var, “KADIN” var demek istedim.

Herkes deli gibi Dünya Kadınlar Günü’nü kutluyor. 129 Kadın işçinin yanarak hayatını kaybettiği günü… Uyandırayım da kutlamaların ne kadar samimiyetsiz ve sözde olduğunu görün.

Zira devletten koruma isteyen her 100 kadından 73′ünün korunamadığı,

Her 4 saatte bir “tecavüz ya da tecavüze teşebbüs” olayının yaşandığı,

Her 100 kadından 16′sının aile içinde tecavüze maruz kaldığı,

Tecavüze uğrayan kadınların, “AKADEMİK” kariyere sahip kişiler tarafından, kuyruk sallama yorumlarına maruz kaldığı,

Tecavüzcülere iyi halden ceza indirimlerinin yapıldığı ülkemde, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nün “KUTLANMASI”ndan daha doğal ne olabilir ki?

Saygılar…

Kadınların ilgisini çekebilecek diğer yazılarım:

13 Şubat 2012 – Sibel Üresin mi? Üremesin mi?
10 Ocak 2012 – Cemaatin Kadını vs. Atatürk’ün Kadını
24 Aralık 2011 – Aşüfte Kadın
3 Kasım 2011 – N.Çare
8 Ekim 2011 – “VAH”şet

Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu? diyesi geliyor insanın. Beklenti ne Demirören’den? Türk Futbolunun bu zor günlerinde ipi göğüsleyip feraha çıkartması mı? Kulübünün adı şikeye karışan bir başkanın TFF’nin başına gelmesi kaos mu yaratır yoksa bahar mı? Çok merak ediyorum. Oldu olacak bizim Aziz Başkanı getirseydiniz TFF’nin başına.

Etrafıma bakıyorum… Bu durumdan en çok memnun olanlar Beşiktaş taraftarları. Daha ağlayıp üzülenini görmedim. “Kurtulduk!” havasındalar.

Birkaç tahminim var geleceğe dair… Mesela herkesin söylediği gibi Milangaz TÜPerlig izleyebiliriz gelecek sezon. Abdullah Avcı görevden alınıp yerine Portekiz’li Scolari ya da Mourinho getirilebilir. Yeni yönetime en 5 Portekiz’li dahil edilebilir. Ondan sonra Portekizli futbolcular devşirilerek, Milli Takım içerisinde naçizane bir Portekiz Çetesi oluşturulabilir.

Onu bunu geçtim… Demirören’in gittiği yeri borçlandırma huyuna hastayım ben. Beşiktaş’ı kendisine 103 Milyon Lira borçlandırmış. Dakika bir, gol bir derler ya… Lig TV muhabiri de Yıldırım Demirören’in Fenerbahçe’ye teklifini açıkladı: “CAS’taki davanızı geri çekin, 45 Milyon Euro’yu TFF olarak biz ödeyelim.”. Kafadan 45 Milyon Euro borçlandırmayı düşünüyor sanırım TFF’yi.

Eskiden sadece Beşiktaş’lılar düşünürdü, “Yıldırım Demirören’den nasıl kurtulacağız?” diye… Şimdi bütün Türkiye düşünsün bakalım…

Film eleştirmeni, sinema sanatçısı, yönetmen falan değilim sonuçta… Basit bir izleyiciyim. O yüzden, filmin çekim tekniklerine, oyuncularına değil, bana verdiği hazza bakarım. Çok keyif aldım. Filmin birçok yerinde tüylerim diken diken oldu.

Tarihçi de değilim. Fakat tarihe ilgisi olan ve hiç değilse biraz tarih kitabı okumuş birisi olarak, filmde tarihi gerçeklerden çok fazla uzaklaşıldığını da görmedim.

1-2 gün önce aklımda soru işaretleri vardı ama sosyal medya gün içerisinde hepsini yoketti. 160 dakika sonuçta… Kötü bir filmle karşılaşmak ve uzun uzun filmin sonunu beklemek de vardı.

Gözüme çarpan bir iki eksiğin dışında, büyük iş başarmış yapımcı. Gemiler karadan denize indirildiği hâlde, gemilerle savaş sahnesi yok denecek kadar az. Sanki boşuna indirmişiz gibi geldi bana. Bir de o kadar savaşan insan arasında nasıl gözüme takıldı bilmiyorum ama bazı savaşçılar (bir iki kişiyi geçmez) çok yapmacık savaşıyorlardı.

Topuz, kılıç ve mızrak darbeleri o kadar güzel yapılmış ki, hayran kaldım. Özel efektler de, Türkiye’de yapılanlara göre üst düzey olmuş bence. Kötüleyenler, Son Durak 5 kalitesi mi bekliyorlardı merak ediyorum. Aşk da var filmde.

İbrahim Çelikkol, Ulubatlı Hasan rolüyle, Fatih rolündeki Devrim Evin’in önüne geçmiş biraz. Bence filmin başrolü olmuş. Filmlerde her zaman aşkı başroller yaşar diye ezberlemişiz ya, belki de o yüzden olabilir.

Sosyal medyada bu filme bile, “Ailece izlenmez!” yorumu yapan dindar arkadaşlar var. Kelleleri vurulasıcalar. Bir iki öpüşmenin dışında ne gördüler merak ediyorum. Ben mi kaçırdım acaba? Meme ucu bile görünmedi filmde. Herşey dozajındaydı bence.

Filmde sizi harika bir son bekliyor… Türklüğünüzle gurur duyacaksınız. Bana güvenin. Beğenmeyenler olacaktır… Kötü yorumları önemsemeden gidin bu filme. Gidin ki maliyetini çıkartsın ekip. Gidin ki, daha iyileri yapılsın. Yavuz’un Mısır’ı fethedişini, Barbaros’un deniz savaşlarını, Atatürk’ün bu vatan için yaptıklarını, beyaz perdede daha kaliteli yapımlarla izleyelim.

Ben bu sene yalnızım, kutlamıyorum. Bundan önceki senelerde sevdiğim vardı, yine kutlamıyorduk. Ama kutlayana da mani olmuyorduk. Bana giren-çıkan yok hesabı.

Daha saçma günler var, ama onlara kimsenin itirazı yok. Mesela 1 NİSAN ŞAKA GÜNÜ… “Şakanın günü mü olur?” diyen de yok. Eşşoğlu eşşek şakalarına dur diyen de. Eşcinsellerin günü var, sevgililerden az tepki alıyorlar… İnanır mısınız? HAVLU GÜNÜ var. Tamam, kabul… Bizde kutlanmıyor havlu günü…

Pi günü kutlanıyor okullarda. Özellikle eğitim fakültelerinde. Eşcinseller, 9 Martta sokağa dökülecek.

Sevgililer gününe karşı olanların bahaneleri de birbirine benziyor. Twitter’dan anlaşılıyor ki, en yaygını: “#sevenehergunsevgililergunu”… Deliye de her gün bayram zaten. Doktor da, hergün doktor ama, Tıp Bayramı’nı kutluyor. Annemiz her gün anne değil mi? Mayıs’ın ikinci Pazarı elimizde hediyelerle kapısına dikiliyoruz. Fenerbahçe aşkı 1 günle sınırlı kalamaz diyenlere soruyorum? Neden Dünya Fenerbahçeliler Günü var? Bende Fenerbahçeliyim bu arada… Yanlış olmasın.

Bence kutlansın Sevgililer Günü. Böyle günlerdeki alışveriş trafiğinin, ekonomiye faydalı olduğunu düşünüyorum. Alın, verin, ekonomiye can verin hesabı. Sinemalar kazansın, restaurantlar kazansın. Çiçekçi ablalar kazansın.

Sevgililer Gününü kutlamamakta kararlı ya da elinde olmayan sebeplerden dolayı kutlamayacak olanlara da bir önerim var… Siz de, kendisine SEVGİ hissettiğiniz, SEVGİLİ arkadaşlarınızın, SEVGİLİ ailenizin SEVGİLİLER GÜNÜ’nü kutlayın yarın… SEVGİLİLER de fazla ortada dolaşmasın, insanın içi gidiyor…

Tüm sevdiklerimin ve SEVGİLİ ziyaretçilerimin, SEVGİLİLER GÜNÜ’NÜ kutlarım. Canımsınız.

Çok sevgili aile danışmanımız, yaşam koçumuz Sibel Hanım’ı aylar sonra tekrar tt’de görünce çok sevindim… Kendisini unutmaya başlamıştık.

Kendileri, eşine kız göstermiş… “Almak ister misin?” diye… Çok eşliliği kafadan kabul ediyor. Helin Avşar’ın Sibel Üresin’le yaptığı röportajı okudum. Siz de okumuşsunuzdur belki. Çok güzel inciler var içerisinde…

Konunun özü şu: Cemaati genişletmek için, 3 çocuk kadar, 2 eş de büyük ihtiyaç. Neden mi? 2 eş demek, fabrikanın kapasitesini 2 katına çıkartmak demek. Ondan sonra gelsin şakirtler…

Sibel Üresin, belediye başkanlarının zaten birden fazla eşe sahip olduğunu laf arasında açıklıyor, “belediye başkanlarının ilk eşleri” diye bahsederken. Yani zaten bu olay, cemaat içerisinde kabul gören birşey… “Say deseniz 2 tane tek eşli insan sayarım.” diyor. Bana göre o 2 kişi, başbakan ve cumhurbaşkanımız olabilir. Bildiğim kadarıyla tek eşliler.

Bir de “İmam Nikahı”nın resmi olmasını istiyor Üresin. Sormak lâzım kendilerine: Hadi evlenirken imamı bulduk, nikahı kıydırdık. Resmi olarak devlet kayıtlarına geçti… Peki imam nikahıyla evlenenlerin boşanmalarını nasıl takip edileceği konusunda bir fikri var mı diye? Erkek boş ol, boş ol, boş ol dedi mi bitmiyor mu bu olay?

“Peki ya kadın da çok eşlilik isterse?” diyor Helin Avşar… Dünyanın en mantıksız cevabı geliyor hemen ardından… “Bir kadın aynı anda 4 adamdan hamile kalabilir mi? Bir kere vücut buna müsait değil. Ama bir adam 5’er dakika arayla 4 kadını hamile bırakabilir.” diyor sevgili ablamız. Merak ediyorum çok eşli yaşayanlar, sadece çocuk yapmak için mi birlikte oluyorlar? Erkek adam 5′er dakika arayla 4 kadınla birlikte oluyorsa, bir kadında 5′er dakika arayla 4 erkekle birlikte olabilir sonuçta.

Bir kişiye ait olmaktır marifet… Kanuni’yi dizide her gün birisiyle seviştiriyorlar diye yapımcıyı uyaran zihniyetin, kocası 5 dakikada bir sevişsin isteyenleri uyarmak yerine, belediyelerin seminerlerine davet etmesi, “Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu?” dedirtiyor bana…

Sibel hanım gibi düşünenlere, ikinci eşi vermeyi bir kenara bırakın, üremeleri yasaklansın bence… Sibel Üresin zihniyetinde olanların dışındaki tüm herkese iyi geceler…

Yıllar yılı saldırılara, hakaretlere, iftiralara uğramış. Yine de yılmamış halk için sanat yapmaktan.

Gençliğinin ilk yıllarında, müzikle uğraşmasını istemeyen babası, kiralık ‘yuhalayıcı’ tutmuş. Yuhalatmış… Alıkoyamamış Cem Karaca’yı, müzik yapmak fikrinden.

Tamirci Çırağısın… İşçisin, işçi kal! demiş… 1 Mayıs’ta ‘Yepyeni bir güneş doğar dağların doruklarından. ‘ demiş. Sağcılar yuhalamış…

O Almanya’dayken darbe olmuş. Gel buraya demişler. Gelmem demiş. Gitse yargılanacak. Zaten darbecilere günah keçisi lazım… Yine de vazgeçmemiş sanatından…

7 yıl sonra, Turgut Özal ile görüşüp yurda dönmüş. Bu seferde solcular yuhlamış. ‘Dönek’ demiş gazeteler onun için. Yurda döndüğünden sonraki ilk konserinde, domates yağmuru yüzünden şarkı söyleyememiş. Yılmamış, halkına küsmemiş. Anlayana sivri sinek saz, anlamayana davul zurna az derler ya… Cevap vermiş dönek diyenlere…

“Ben döneksem döndüm diye memleketime,
Döndüm baba döndüm işte oh be”

Öldüğü güne kadar, sanatını icra etmeye devam etti Cem Karaca… Yarım kalan şarkıları yayınlandı öldükten sonra. Altmışını göremeden ayrıldı aramızdan. Her ölüm erkendir… Yaşadıklarına bakınca, “İyi bile dayanmış Dadaloğlu.” diyor insan…

Öldükten sonra da rahat bırakmadık. Mezarını açtırdık 2 kadının kavgasına. Bir kişi de çıkıp demedi, “Bari öldükten sonra rahat bırakın adamı diye.” Arkasından dedikodu bile yaptık, Barış Manço’yla kardeş olduğu hakkında. Ben inanmıyorum. Neden mi? Aynı aileye düşemez bence, Dünyanın en mükemmel iki insanı…

Nur içinde yat Dadaloğlu…

Format atarken, eski dosyaları karıştırdım. Projeleri falan. Üniversite 2. sınıfta, Dünyanın en zor ve en seçici öğretmenlerinden birisi olan, Tuncay Sarıtaş’ın dersi için hazırladığımız bir projeyi buldum.

İndirdim raftan tozunu sildim. Paylaşayım dedim. Projede, deprem öncesinde alınması gereken önlemler ve deprem sırasında yapılması gerekenler konulu kısa bir animasyon yaptık. Simülasyona da benzese de, ikisinin arasında birşey oldu sanırım. Animasyonda ufak bir senaryo ve şirin karakterler kullandık. O zamanlar çocukların ilgisini de çekmişti.

Keşke vakit olsa da, daha da geliştirebilsek. Bir kaç hata var biliyorum. İleride zaman buluruz umarım.

Animasyonu buradan görüntüleyebilirsiniz:Deprem Bilgilen Uygula

İndirmek için de bunu kullanabilirsiniz: Deprem Bilgilen Uygula

Tepe tepe kullanın…

EY TÜRK GENÇLİĞİ!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur !